Hoe zijn onderzeese glasvezelkabels bestand tegen corrosie door zeewater?

De optische kabels Onderzeeërs zijn extreem kwetsbaar voor corrosie door zeewater vanwege de langdurige onderdompeling in zeewater met een hoge concentratie. Bovendien diffunderen waterstofmoleculen in het glasvezelmateriaal, waardoor het vezelverlies toeneemt. Daarom moeten glasvezelkabels voor onderzeeërs niet alleen voorkomen dat waterstof zich intern vormt, maar ook dat het de kabel van buitenaf binnendringt. De huidige structuur van een glasvezelkabel voor onderzeeërs bestaat uit het spiraalvormig wikkelen van de optische vezel na één of twee coatings in het midden, met een versterkend element (gemaakt van staaldraad) eromheen gewikkeld.

Hang een fysieke kaart van de zeebodem op, dat is intuïtiever:

Een onderzeese glasvezelkabel is enigszins vergelijkbaar met een oliepijpleiding; het grootste verschil tussen een onderzeese en een bovengrondse glasvezelkabel is de "pantserbescherming". De reden dat er zoveel beschermingslagen nodig zijn, is dat de onderwateromgeving waaraan onderzeese glasvezelkabels worden blootgesteld extreem complex en ruw is. De eerste bedreiging is corrosie door zeewater. De buitenste polymeerlaag van de onderzeese glasvezelkabel is ontworpen om de reactie tussen zeewater en de versterkte staalkabel, waarbij waterstof ontstaat, te voorkomen. Zelfs als de buitenste laag corrodeert, voorkomen de binnenste koperen buis, paraffine en koolzuurhars dat waterstof de optische vezel beschadigt. Infiltratie van waterstofmoleculen leidt tot een verhoogde demping van de glasvezeltransmissie. Naast corrosie door zeewater worden onderzeese glasvezelkabels ook blootgesteld aan onderwaterdruk, natuurrampen (aardbevingen, tsunami's, enz.) en menselijke factoren (reddingsoperaties van vissers). Zonder verbeterde pantserbescherming kunnen onderzeese glasvezelkabels niet betrouwbaar functioneren gedurende langere perioden.
Zelfs met zulke strenge beschermingsmaatregelen kan de onderzeese glasvezelkabel echter nog steeds niet permanent worden gebruikt en is de levensduur ervan over het algemeen slechts 25 jaar.